Dluwang

Saka Wikipédia Jawa, bauwarna bébas abasa Jawa
Salembar deluwang

Dluwang utawa kertas (basa krama: dlancang), iku bahan sing tipis lan rata, sing diasilaké nganggo komprèsi serat sing asalé saka pulp. Serat sing dipigunakaké racaké alami, lan ngandhut selulosa lan hemiselulosa.

Dluwang dikenal minangka media utama kanggo nulis, nyithak sarta nglukis lan akèh kagunan liyané umpamané kanggo kertas pangresik (tissue).

Anané dluwang minangka révolusi anyar sajeroning jagad tulis menulis sing nyumbangaké makna sajeroning peradaban donya. Sadurungé tinemu kertas, bangsa-bangsa jaman biyèn migunakaké tablèt saka lemah lempung sing diobong. Bab iki bisa tinemu saka peradaban bangsa Sumeria, Prasasti saka watu, kayu, pring, kulit utawa balung sato kéwan, sutra, malah godhong lontar sing dirèntèng kaya ing naskah naskah Nusantara sawetara abad kapungkur.

Sajarah[besut | besut sumber]

Peradaban Mesir Kuna nyumbangaké papirus minangka média tulis. Papirus, ya iku media tulis kanggo nulis sajeroning peradaban Mesir Kuna ing mangsa wangsa firaun sabanjuré nyebar menyang sakabehing tlatah Wétan Tengah nganti Romawi ing Segara Tengah lan nyebar menyang Éropah, senadyan panggunaan papirus isih dirasakaké larang banget. Saka tembung papirus (papyrus) iku dadi jeneng paper sajeroning basa Inggris, papier sajeroning basa Walanda, basa Jerman, basa Prancis umpamané utawa papel sajeroning basa Spanyol sing tegesé dluwang.

Uga delengen[besut | besut sumber]