Wangsa Ming

Saka Wikipédia Jawa, bauwarna bébas abasa Jawa
Ming Raya
大明
Kakaisaran
1368–1644
Wangsa Ming ing mangsa pamaréntahan Kaisar Yongle
Kutha krajan Nanjing
(1368-1421)
Beijing
(1421-1644)
Basa Mandarin
Agama Buddhisme, Taoisme, Konfusianisme, Kapercayan tradhisional Cina
Pamaréntahan MonarkiG
Kaisar
 •  1368-1398 Kaisar Hongwu
 •  1627-1644 Kaisar Chongzhen
Mentri
 •  1368-1375 Liu Ji
 •  -1568 Yan Song
 •  1568-1573 Tan Lun
 •  1572-1582 Zhang Juzheng
 •  1621-1625 Ye Xianggao
 •  1625-1627 Zhu Guozhen
Sujarah
 •  Didegaké ing Nanjing 23 Januari 1368 1368
 •  Insidhèn Jingnan Juli 1399
 •  Tibané Beijing menyang tangan Li Zicheng 6 Juni 1644 1644
 •  Runtuhé Ming Kidul April 1662
Area
 •  1450 6.500.000 km² (2.509.664 sq mi)
Population
 •  1393 est. 72.700.000 
 •  1400 est. 65.000.000¹ 
 •  1600 est. 150.000.000¹ 
 •  1644 est. 100.000.000 
Valuta Koin, dhuwit dluwang
Sadurungé
Sawisé
Wangsa Yuan
Wangsa Shun
Wangsa Qing

¹ Adhedhasar prakiran C.J. Peers jroning buku Late Imperial Chinese Armies: 1520-1840

Wangsa Ming (Hanzi: 明朝, hanyu pinyin: ming chao) (1368 - 1644) ya iku salah siji saka 2 wangsa kang didegaké déning pambrontakan petani sadawané sajarah Cina.[1] Wangsa iki ya iku wangsané bangsa Han kang pungkasan nguwasani pamaréntahan sawisé Wangsa Song.[1] Nalika taun 1368 Zhu Yuanzhang bisa ngusir bangsa Mongol bali menyang lor lan ngancuraké Wangsa Yuan.[1] Dhèwèké ngedegaké wangsa Ming (大明國; Dà Míng Guó), kang kutha krajané ana ing Yingtian (saiki Nanjing) sadurungé putrané, Zhu Di, kang dadi kaisar ka-3 mindhahaké kutha krajané menyang Shuntian (saiki Beijing).[1] Yingtian banjur ganti jeneng dadi Nanjing (kutha krajan kidul).[1]

Wiwitané Wangsa Ming ditengeri kanthi mangsa katentreman lan kamakmuran ana ing pimpinan Hongwu, Zhu Yuanzhang.[1] Kaisar Hongwu banjur nglakokaké réformasi ana ing sistem pamaréntahan lan birokrasi kanthi cara mbentuk organ birokrasi anyar kang padha déné ngimbanginé kanggo nyegah ngadegé lembaga pamaréntah kang duwé wewenang kang kegedhèn.[1] Dhèwèké uga nglakokaké pambangunan ana ing babagan ékonomi, nyetop kabèh jinis èkspèdhisi militèr kanggo mènèhi rakyat wektu lan ketenangan kanggo nglakokaké tanggung jawabé dhéwé-dhéwé.[1] Kebijakan iki suksès kanthi ditengeri saka paningkatan gunggung populasi nganti tekan 10.650.000 kepala kluwarga utawané 65.000.000 jiwa nalika taun 1393.[1]

Ana ing akir Wangsa Ming, pambrontakan kadadn ana ing nagara iki lan puncakné nalika Beijing bisa direbut déning pambrontak kang dipimpin déning Li Zicheng.[2] Kakalahan iki nyebabaké Chongzhen nggantungké awak ana ing bukit samburiné Kutha Terlarang.[2] Li kang duwé sengketa karo Wu Sangui nangkep keluwargané kang ana ing Beijing lan nyebabaké Wu gawé kaputusan kanggo nyerah marang suku Manchu kang sabanjuré bisa nelukaké Li Zicheng lan nguwasani Beijing nalika taun 1644.[2]

Sawisé Beijing dikuwasani déning suku Manchu, dhèwèké banjur ngedegaké Wangsa Qing kang dadi pratandha rubuhé Wangsa Ming.[2] Sisa-sisa kakuwatan kang setya marang Wangsa Ming banjur ngungsi menyang Cina sisih kidul lan nerusaké perang kanthi cara kang kapisah.[2] Ana ing sajarah, kakuwatan iki banjur ditepungi dadi Ming Kidul.[2] Ming Kidul banjur bisa diancuraké déning Kaisar Kangxi nalika taun 1683.[2]

Cathetan sikil[besut | besut sumber]

Sumber artikel punika saking kaca situs web: "https://jv.wikipedia.org/w/index.php?title=Wangsa_Ming&oldid=1061484"