Absurdisme

Saka Wikipédia, bauwarna bébas basa Jawa

Absurdisme iku sawijining aliran utawa paham sajroning filsafat sing mratélakaké yèn upaya manungsa kanggo nemokaké makna jroning alam samesta wekasané gagal (lan mula saka iku diarani absurd), sebab makna kasebut ora ana, paling sethithik sing magepokan karo individu. Tembung "absurd" jroning kontèks iki ora ateges ora mungkin sacara logika (logically impossible), nanging luwih nduwèni teges ora mungkin sacara manungsa (humanly impossible).[1]

Absurdisme iku magepokan karo èksistènsialisme lan nihilisme lan nduwèni oyod saka filsuf Denmark abad kaping-19, Søren Kierkegaard. Absurdisme minangka sistem kapracayan lair nalika anané gerakan èksistènsialisme, nalika filsuf lan panulis Aljazair katurunan Prancis Albert Camus oncat saka aliran filsafat kasebut [2] lan nerbitaké manuskrip The Myth of Sisyphus. Kahanan sawisé Perang Donya II nuwuhaké lingkungan sosial sing nyuburaké wawasan absurdisme, utamané ing nagara Prancis sing rusak amarga paprangan.

Cathetan Suku[besut | besut sumber]

  1. ^ Silentio, Johannes de. Fear and Trembling. Penguin Classics, p. 17
  2. ^ Solomon, Robert C. (2001). From Rationalism to Existentialism: The Existentialists and Their Nineteenth Century Backgrounds. Rowman and Littlefield. p. 245. ISBN 074251241X. 

Wacan[besut | besut sumber]

Delengen uga[besut | besut sumber]

Pranala njaba[besut | besut sumber]

Cithakan:Kierkegaard

Sumber artikel punika saking kaca situs web: "https://jv.wikipedia.org/w/index.php?title=Absurdisme&oldid=974257"