Bahrum Rangkuti

Saka Wikipédia Jawa, bauwarna mardika basa Jawa
Jump to navigation Jump to search
Kolonel Laut
Bahrum Rangkuti
Lair 7 Agustus 1919
Galang, Deli Serdang
Pati 13 Agustus 1977
Jakarta
Taman Makam Pahlawan Kalibata
Alma mater Universitas Indonésia
Kondhang ing Sastrawan
Bojo -Ningrum (Cerai mati)
-Apul Batubara
Anak 5
Wong tuwa M. Tosib Rangkuti dan Siti Hanifah Siregar

Bahrum Rangkuti ya iku pengarang, guru, wartawan, rohaniwan, punggawa nagari, uga wong militèr.[1] Dhèwèké lair ing Riau, nanging asli wong Batak.[2] Kulawargane kenthel Islame, ibune seneng tasawuf lan mistik, déné bapaké seneng tarekat.[2][3] Bahrum miwiti pawiyatane ing Medan ana HIS (Hollands Inlandse School), banjur HBS (Hogere Burger School), AMS (Algemene Middelbare School), nerusaké manèh ing Faculteit de Lettern utawa Fakultas Sastra ana Universitas Indonésia.[2][4] Wiwitane nggawe karya sastra, dhèwèké nggawe sandiwara radhio lan geguritan.[3] Ana lingkunan militèr dhèwèké dadi Brigjen minangka Imam Wadya banjur diangkar minangka punggawa tinggi ana Departemen Agama RI.[5]

Ana Donya Sastra[besut | besut sumber]

Akeh geguritané kang kekarep ngagungake alam, uga pepinginane nunggal Gusti.[6] Arepa ngono, dhèwèké dudu wong kang golèk utawa mabuk péngin nunggal karo Gusti, kaya Amir Hamzah.[6] Bahrum wis nemu apa kang diyakini.[6] Banjur, apa-apane bali manèh ana kauripan.[6] Akeh geguritané kang banjur diemot ana kalawarti Horison, nudhuhake campure olehe ngayati agama lan preduli sosial. Religiusitase njalma ana realitas kauripan sosial[6] Iya iku geguritan kang makili sikap kepenyairane kang religius, uga responsif ngenani urip sakiwa-tengene.[6]

Ing kapengarangan, Bahrum Rangkuti urip sajaman karo Chairil Anwar, Asrul Sani, lan H. B. Jassin.[1] Kulawarga Gerilya karyané Pramoedya Ananta Toer lan Di Bawah Lindungan Kabah karyané HAMKA nuwuhaké niate kanggo makarya.[1] Khusus kanggo Pramoedya, dhèwèké nulis buku irah-irahan Pramoedya Ananta Toer dan Karja Seninja kang diterbitake Gunung Agung ing taun 1963.[1]

Kapengarangan Bahrum Rangkuti diwernani pikiran-pikirane Iqbal, pengarang Pakistan kang dhèwèké senengi.[3] Bahrum naté éntuk sorotan nalika nggelar sandiwara radhio ngenani Muhammad kang irang-irahan Sinar Memantjar di Djabal Ennur, dhèwèké diprotes keras.[7] Protes kuwi kang dadi sebab dhèwèké nyinaoni buku Muhammad Iqbal kang irah-irahan The Reconstruction of Religion Thought in Islam.[7]

Karya Sastra[besut | besut sumber]

Puisi:[7]
1. Toehankoe, ing Pandji Poestaka no. 9-10 taun kaping 21, taun 1943;
2. Akibat, ing Pantja Raja no. 24 taun kaping 1, taun 1946;
3. Laila, ing Gema Suasana no. 4 taun kaping 1, taun 1948;
4. Pasar Ikan, ing Gema Suasana no. 7 taun kaping 1, taun 1948;
5. Sajak-Sajak Muhammad Iqbal, ing Siasat no. 219, taun kaping 5, taun 1951;
6. Lebaran di Tengah-Tengah Gelombang, ing Horison no. 12 taun kaping 6, taun 1971.

Cathetan suku[besut | besut sumber]

  1. a b c d Dendy Sugono 2003, k. 53.
  2. a b c "Bahrum Rangkuti". Dijupuk 1 July 2016. 
  3. a b c Dendy Sugono 2003, k. 51.
  4. Dendy Sugono 2003, k. 52.
  5. Raharjo, Dawam (22 December 2005). "Gerakan Ahmadiyah dalam Krisis". Ahmadiyah. Dijupuk 6 August 2016. 
  6. a b c d e f Mahayana, Maman S. "Sajak-Sajak Religius Bahrum Rangkuti". Jendela Sastra. Dijupuk 6 August 2016. 
  7. a b c Dendy Sugono 2003, k. 54.

Bibliografi[besut | besut sumber]

  • Dendy Sugono, ed. (2003). Ensiklopedia Sastra Indonésia Modern. Bandung: Remaja Rosdakarya. ISBN 979-692-283-5. 

Pranala njaba[besut | besut sumber]