Jurnalistik
|
|
Artikel punika pinuju ngalami éwah-éwahan ageng ngantos 28 pebruari 2013 Kanggé nyegah konflik panyuntingan, nyuwun tulung supados boten nyunting artikel punika nalika pesen punika taksih wonten. Kaca punika pungkasan dipunsunting déning Addbot (Kontrib • Log) 69 dinten 930 menit kapungkur. |
|
Artikel pelatihan Papat Limpad 2012 punika perlu dipunrapèkaken supados miturut dhumateng standhar Wikipédia |
Jurnalistik utawa jurnalisme (saka tembung journal) ing basa Indonesia kasebut "kewartawanan", yaiku cathetan bab kadadean sadina-dina, uga bisa diarani surat kabar. Journal yaiku saka istilah basa Latin diurnalis sing ateges wong kang nyambut gawe jurnalistik.
Ing Indonesia, istilah "jurnalistik" biyen diarani "publistik". Istilah-istilah kuwi mau biasa diwolak-walik, nanging beda asale. Ing saperangan kampus ing Indonesia wis tau nganggo istilah kuwi mau amarga kiblate marang Eropa. Amerika banjur ngganti publistik dadi jurnalistik. Publistik uga dinggo ngrembug Ilmu Komunikasi.
Bab lan Paragraf |
Aktivitas[sunting]
Kewartawanan bisa diarani coretan pertama dalam sejarah. Pawarta kerep ditulis nalika wates wektu akhir, nanging biasane diowahi sadurunge diterbitake.
Para wartawan kerep interaksi karo sumber sing kala-kala nglibatake konfidensialitas. Para pamerintahan Barat menehi jaminan kaleluasan ing pemberitaan (pers).
Aktivitas pokok ing kewartawanan yaiku palaporan kadadean kanthi andharan sapa, apa, kapan, ana ngendi, ngapa, lan kepiye (ing basa Inggris diarani 5W+1H) uga ngandharake kawigaten lan akibat saka kadadean utawa kang lagi trend. Kewartawanan nyakup pirang-pirang media kayata: koran, televisi, radio, majalah lan internet minangka pendatang baru.
Sejarah[sunting]
Kawitane, kominikasi tumrape manungsa gumantung karo komunikasi gethok tular. Cathetan sejarah kang gayut karo penerbitan media masa lair amarga penemuan mesin cithak dening Johannes Gutenberg.
Ing Indonesia, kagiatan jurnalistik kawiwiti dening Belanda. Para pejuang kamardikan Indonesia padha nganggo kewartawanan minangka alat perjuangan. Ing era iki Bintang Timoer, Bintang Barat, Java Bode, Medan Prijaji, lan Java Bode terbit. Ing mangsa pendudukan Jepang mengambil alih kakuasan, koran-koran iki banjur dilarang. Nanging akhire ana limang media kang oleh izin terbit: Asia Raja, Tjahaja, Sinar Baru, Sinar Matahari, lan Suara Asia.
Kamardikan Indonesia nggawa berkah kanggo kewartawanan. Pamarentah Indonesia nganggo sarana komunikaso kanthi Radio Republik Indonesia. Nalika arep Asian Games IV, pamarentah nglebokake proyek televisi. Saka taun 1962, Televisi Republik Indonesia lair kanthi eknologi layar hitam putih.
Nalika pamarentahan presiden Soeharto, akeh pembreidelan media massa. Kasus Harian Indonesia Raya lan Majalah Tempo minangka conto sing ketara ing sensor kekuasaan iki. Kontrol dicekel saka Departemen Penerangan lan Persatuan Wartawan Indonesia (PWI). Bab iki kang banjur nuwuhake Aliansi Jurnalis Independen kang mendeklarasikan diri ing Wisma Tempo Sirna Galih, Jawa Barat. Saperangan aktivis dilebokake ing kunjara.
Titik kaleluasan pers wiwit krasa maneh nalika BJ Habibie ngganti Soeharto. Akeh media massa tuwuh lan PWI ora mung dadi sawijining organisasi profesi. Kagiatan kewartawanan diatur nganggo Undang-Undang Pers Nomor 40 Tahun 1999 kang digawe Dewan Pers lan Undang-Undang Penyiaran Nomor 32 Tahun 2002 kang digawe dening Komisi Penyiaran Indonesia utawa KPI.
Pirsani uga[sunting]
- Aliansi Jurnalis Independen
- Ikatan Jurnalis Televisi Indonesia
- Yayasan Jurnalis Independen
- Blog
- Wartawan
- Hukum McLurg
- Majalah
- Media massa
- Koran
- Radio
- Televisi
Pranala Njaba[sunting]
| Wikiquote anggadhahi kolèksi kutipan ingkang magepokan kaliyan: |
| Wikisource gadhah naskah sumber ingkang magepokan kaliyan Etik Jurnalistik Kode Etik Jurnalistik |