Historiografi Indonésia

Saka Wikipédia Jawa, bauwarna bébas abasa Jawa
Buku reperènsi bab Historiograpi Indonésia

Historiografi Indonésia duwé arti panulisan sajarah indonesia, kalebu ing jerone métodhe lan panyedhakan sing dianggo para sejarawan. Pemeriksaan kanthi titi babagan panulisan sajarah indonesia duwe fokus ana ing narasi, interpretasi, panggunan bukti, utawa métodhe penyajian bukti saka sejarawan. Perkara iki diamargakne puser gatekan utama historiografi ya iku panulisan babagan kadadéan sajarah, werna-werna ilèn pamikiran lan interpretasi saputer kadadéan tertentu. Tafsiran sing digawe sejarawan kuwi bisa padha, bisa uga béda , tafsiran kuwi ngowah lan berkembang sadawa wayah, tergantung ana ing kerumitan kadadéan sing dikaji. Karya saben sejarawan unik amarga mangilonke aji, asumsi, kepentingan, lan kebisane. Perkara iki uga njalari anané pira-pira panulisan sajarah sing isih kontroversi kaya ta panggon kraton sriwijaya, pemrakarsa sidang umum 1 maret 1949 lan versi asli layang kongkon 11 maret (supersemar) panulisan sajarah indonesia wis dilakoke ket jaman kerajan kawak, singasari, lan kerajan majapahit. sacara umum sajarah indonesia ngliwati telu fase perkembangan ya iku: historiografi tradisional, hitoriografi kolonial, lan historiografi nasional.

a. Historiografi tradisional[besut | besut sumber]

Fase historiografi tradisional dianyak ket jaman kerajan hindu buddha nganti ana ing mlebune Islam neng indonesia. ana ing fase historiografi tradisional panulisan sajarah sing dilakoke luwih ngrupakne èksprèsi budaya kanggo merekam kadadéan mangsa nuli.

Ciri-ciri historiografi tradisional, yakni:[besut | besut sumber]

• Pura-sentris, duwé puser ana ing kekarepan lan kepentingan ratu. • Feodalis-aristokratis, artine berfokus ana ing kuripan kaum priyayi feodal, dudu kuripan rakyat. • Sebjektivitas dhuwur, amerga panulis mung nyatet kadadéan wigati neng kerajan lan dhuwur panjaluk sang ratu. • tujuane melegitimasi lan ngelanggengake kekuwasan lan kelinggihan sang ratu. • kokehan karya kesebut kuwat jero geneologi (silsilah) ning lemah jero kronologi lan detail biografis. • Lumrahé panulisane ora neng susun sacara ilmiah, mawa seringkali datane campur dadi siji wetara unsur mitos lan realitas. werna-werna mitos lan legenda neng diarahake kanggo ngukuhake pangandel manawa ratu ora padha karo wong biyasa. • tuk data rekasa kanggo neng telusuri, bisa dadi sok sok mustahil kanggo neng buktekne. • Regio-sentris, artine akèh neng pengaruhi saka faktor budaya masarakat panggon naskah kesebut tinulis. contho historiografi tradisional ya iku kitab bustanus salatin (cerita para ratu neng kerajan aceh), babad lemah jawi.

b. Historiografi kolonial[besut | besut sumber]

Hitoriografi kolonial ya iku panulisan sajarah indonesia sajrone mangsa penjajahan Walanda. Fokus mliginé ya iku kuripan warga Walanda neng indonesia, sipat baku saka historiografi kolonial ya iku eropa-sentris utawa Walanda-sentris. sarehdene mliginé ya iku kepentingan Walanda akèh panulisan babagan mungsuhan rakyat indonesia adhep Walanda duwé mungsuh karo keyekten sabenere. conthone mungsuhan pangeran diponegoro. saka sudut panulisan sajarah nasional pangeran diponegoro ya iku pahlawan, ning saka sudut panulisan sajarah kolonial pangeran diponegoro dianggep dadi pemberontak.

c. Historiografi nasional[besut | besut sumber]

Penulisan historiografi nasional dianyak ket mangsa kemerdekaan. Muhammad Yamin ya iku sawong tokoh sing ngeraekne babagan butuhe sajarah sing duwe gegayuhan lan tujuan indonesia-sentris sing dadi ciri kas historiografi nasional. Muhammad Yamin dhéwé nulis gajah mada, diponegoro lan 6000 taun sang abang putih. jero historiografi nasional, panulisan diarahake ana ing kepentingan bangsa indonesia, kajaba kuwi nginformasikaken babagan tokoh-tokoh obahan lan pahlawan pejuang kemerdekan dadi kanggonan sentral dadi bakal inspirasi. Lumrahé historionasional duwé pira-pira acuan: • Sajarah werna-werna bebrayan neng indonesia. • nggunakne werna-werna sumber sing ana, becik sumber tulisan, lésan, arepa bandha. • Objek pangluru kanthi titi duwe fokus ana ing pira-pira aspek kuripan kaya ékonomi, pulitik, sosial, lan budaya. ana ing mangsa iki laira karya-karya sing bisa neng kelompokan kejero hitoriografi nasional, conthone ya iku: • Biografi para pahlawan, kaya Teuku Umar, Imam Bonjol, lan Dipenogoro. • Sajarah mungsuhan adhep para penjajah, kaya perang padri, lan perang Diponegoro. • Biografi tokoh-tokoh obahan nasional, kaya Sutomo, Kartini, Abdul Rivai, lan Wahid Hasyim.

Pranala njaba[besut | besut sumber]