Ahmad bin Hanbal

Saka Wikipédia, Bauwarna Mardika abasa Jawa / Saking Wikipédia, Bauwarna Mardika abasa Jawi
Langsung menyang: pandhu arah, pados
Ahmad bin Hanbal

Ahmad bin Hanbal kang nduweni jeneng jangkep Ahmad bin Muhammad bin Hanbal Adz-Dzuhli Asy-Syaibani Al-Marwazi Al-Baghdadi yaiku sawjining ulama lan Imam ahlussunnah. Kabeh uripe kanggo ilmu lan amal, dheweke wong kang ngedegake sunnah lan ngadohi bid’ah.[1]

Dheweke lair taun 164 H utawa 778 M ing Baghdad, Irak.[2]

Nasab[sunting | sunting sumber]

Bapake sawijining komandan pasukan ing Khurasan ing sangisore kendali Dinasti Abbasiyah. Simbahe manten Gubernur Sarkhas ing jaman Dinasti Bani Umayyah, lan ing jaman Dinasti Abbasiyah dadi da'i kang kritis.[3] Ibuke jenenge yaiku Shafiyyah binti Maimunah.[4]

Nasabe saka Adnan, salah sawijining moyang bangsa Arab kang turunan wong-wong Quraisy. Sanajan lair ing Baghdad, Irak, wong tuwane saka Marw, sawijining tlatah ing Khurasan. Banjur pindhah menyang Baghdad nalika ibune ngandhut Ahmad bin Hanbal. Bapake sedo nalika Muhammad bin Hanbal umur 3 taun. Sakawit iku, dhewke digedhekake dening ibune.[2]

Nalika Ahmad bin Hanbal lair, khalifah Abbasiyah kang mrentah yaiku khalifah Harun Ar-Rasyid.[2]

Kulawarga[sunting | sunting sumber]

Dheweke nikah umur 40 taun karo wong Arab lan nduweni anak lanang jenenge Shalih. Sakwise garwane sedo, dheweke nikah maneh lan nduwe anak jenenge Abdullah.[2]

Kahanan Fisik[sunting | sunting sumber]

Muhammad bin 'Abbas An-Nahwi nate crita, aku nate weruh Imam Ahmad bin Hambal, awakaupane gagah, ing jenggote isih ana kang ireng. Dheweke seeng nganggo almbi kang kandel, werna putih, sorban lan kain.[3] Sing liyane ngendika, "werna kulite coklat (sawo mateng)"[3]


Pendhidhikan[sunting | sunting sumber]

Ilmu kang kapisanan disinaoni yaiku Al Qur'an lan bisa apal ing umur 15 taun, dheweke uga pinter maca nulis lan kawentar kanthi wong kang paling endah tulisane.[3] Kanggo kang kapisanan Ahmad bin Hanbal krungu babagan ilmu talaqqi ing majelis Abu Yusuf, muride saka Abu Hanifah. Banjur pindhah marang majelis-majelis tahdits. Nalika iku ing kekuasaan khilafah Abbasiyah akeh majelis-majelis tahdits, kaya ing Kufah, Basrah, dhaerah-dhaerah ing Yaman, Mesir, dhaerah-dhaerah ing Khurasan kaya ing Marw, lan uga ing Baghdad. Wong-wong kang nyinaoni hadits saka majelis-majelis iki kawentar kanth jeneng ahlul hadits utawa muhadditsun.[2]

Rihlah Ahmad bin Hanbal[sunting | sunting sumber]

Proses pindhahe Ahmad bin Hanbal saka majelis ra’yu menyang majelis tahdits nalika dheweke umur 15 taun. Majelis tahdits kang kaping kapisanan ditekani yaiku majelis Husyaim bin Basyir Al-Washiti. Guru hadits pertamane yaiku sawijining muhaddits kang kawentar kang uga gurune saka Malik bin Anas lan Asy-Syafi’i.[2]

Saka Kufah, Ahmad bin Hanbal najur nerusake rihlahang negri-negri Islam lan natngokake hadist saka Abdullah bin Mubarak, Abu Mu’awiyah Muhammad bin Khazim, Sufyan bin Sa’id Ats-Tsauri, Sufyan bin ‘Uyainah, Mu’tamir bin Sulaiman, Abu Bakar bin ‘Iyasy, ‘Abidah bin Humaid Al-Hadzdza’, Muhammad bin Ja’far Ghundar, Ismail bin ‘Ulayyah, Hafsh bin Ghiyats, Waki’ bin Jarrah, Abdurrahman bin Mahdi,Muhammad bin Basysyar Bundar, Abdurrazzaq bin Hammam, lan Muhammad bin Idris Asy-Syafi’i—imam mazhab Syafi’i.[2]

Nalika rihlah, Ahmad bin Hanbal nate munggah kaji ping 5, ping 3 kanthi mlaku, lang ping 2 nganggo kendaraan.[2]

Karya Ahmad bin Hanbal[sunting | sunting sumber]

Al-’Ilal wa Ma’rifah ar-Rijal Al-Musnad.[2]

Guru-gurune[sunting | sunting sumber]

Ing kutha Baghdad, dheweke ngangsu kawruh marang ulama-ulama kaya:

  1. Al-Imam Abu Yusuf, murid seniore Al-Imam Abu Hanifah.
  2. Al-Imam Husyaim bin Abi Basyir
  3. ‘Umair bin Abdillah bin Khalid
  4. Abdurrahman bin Mahdi
  5. Abu Bakr bin ‘Ayyasy.[5]

Al-Imam Adz Dzahabi jronng kitab As-Siyar, nyebutake jumlah guru-gurune Al-Imam Ahmad kang diriwayatke jroning Musnad luwih saka 280.[5]

Murid[sunting | sunting sumber]

  1. Muhammad bin Yahya Adz-Dzuhli
  2. Al-Imam Al-Bukhari
  3. Al-Imam Muslim
  4. Abu Dawud
  5. An-Nasa'i
  6. At-Tirmidzi
  7. Ibnu Majah
  8. Abu Zur’ah
  9. Abu Hatim Ar-Razi
  10. Abu Qilabah
  11. Baqi bin Makhlad
  12. Ali bin Al-Madini
  13. Abu Bakr Al-Atsram
  14. Shalih Lan Abdullah (putrane), lan liya-liyane.[5]

Pujian saka Ulama[sunting | sunting sumber]

  • Abu Ja'far ngendika, "Ahmad bin Hambal wong kang isnan, mulya lan apik pergaulan lan adabe, akeh mikir, ora ana kang diomongake kejaba mudzakarah hadits lan nyebut wong-wong shalih kanthi kurmat lan tenang. Menawa ketemu karo wong, dheweke bakal seneng lan ngadepake raine. Dheweke andhap asor marang gru-gurune lan ngormati banget.[3]
  • Imam Asy-Syafi'i ngendika, "Ahmad bin Hambal imam jroning 8 perkara, Imam jroning hadits, Imam jroning Fiqih, Imam jroning basa, Imam jroning Al Qur'an, Imam jroning kefaqiran, imam jroning kezuhudan, Imam jroning wara' lan Imam jroning Sunnah".[6]
  • Ibrahim Al Harbi nendika, "Aku weruh Abu Abdillah Ahmad bin Hambal kayata Allah nggabungke ilmu wong kanggo dheweke."[3]

Wafat[sunting | sunting sumber]

Dheweke sedo dina Jumat, tanggal 12 Rabiul Awwal 241H amarga lara suwene 9 dina.[4]

Cathetan Suku[sunting | sunting sumber]

  1. ^ (id)Ahmad Bin Hanbal (diaksés tanggal 30 September 2011)
  2. ^ a b c d e f g h i (id)Ahmad Bin Hanbal (diaksés tanggal 30 September 2011)
  3. ^ a b c d e f (id)[1] Ahmad Bin Hanbal (diaksés tanggal 30 September 2011)
  4. ^ a b (id)Ahmad Bin Hanbal (diaksés tanggal 30 September 2011)
  5. ^ a b c (id)[2] Ahmad Bin Hanbal (diaksés tanggal 30 September 2011)
  6. ^ (id)[3] Ahmad Bin Hanbal (diaksés tanggal 30 September 2011)
Sumber artikel punika saking kaca situs web: "http://jv.wikipedia.org/w/index.php?title=Ahmad_bin_Hanbal&oldid=833017"