An-Nasa'i

Saka Wikipédia Jawa, bauwarna bébas abasa Jawa
Al-Nasa'i
النسائي.png
Lair 214 H (kira-kira 829 M)
Nasā, saiki Turkmenistan[1]
Pati 303 H (915 M)
Ramla utawa Mekkah
Bangsa Persia
Pakaryan scholar
Al-Sunan al-Sughra
Golongan

Sunni Islam

Madh'hab = Shafi'i lan ijtihad

Imam Nasa'i ya iku sawijining perawi hadist kang kawentar kanthi kitabé ya iku al-Mujtaba’. Jeneng jangkepé Imam al-Nasa’i ya iku Abu Abd al-Rahman Ahmad bin Ali bin Syuaib bin Ali bin Sinan bin Bahr al-khurasani al-Qadi. Lair ing Nasa’ taun 215 H. Dhèwèké dinisbahaké marang laladan Nasa’ (al-Nasa’i), laladan kang dadi seksi bisu lairé ahli hadis kaya dhèwèké kang kasil nyusun kitab monumèntal sajeroning kajian hadis, ya iku al-Mujtaba’ sing banjur kasebut kanthi jeneng Sunan al-Nasa’i.[2]

Sipat[besut | besut sumber]

Dhèwèké duwé pawakan gagah, werna kulité abang lan seneng nganggo klambi garis-garis gawéan Yaman. Dhèwèké seneng ngibadah uga mèlu perang bareng-bareng karo Gubernur Mesir. Dhèwèké ora mung ahli lan apal Hadits, ngertèni perawi lan kalemahan kalemahan Hadits kang diriwayataké, nanging uga ahli fiqih kang wawasané jembar. Dhèwèké manut madzhab Syafi'i lan duwé kitab manasik kang ditulis adhedhasar madzhab Syafi'i Rohimahulloh.[3]

An Nasa`i praupané ganteng, resik lan seger, kaya kasorot lampu. dhèwèké iku wong kang karismatik lan anteng, penampilané apik. Kahanan mau amarga dhèwèké tansah ngimbangi awaké saka segi panganan, sandhangan, lan kasenangan, ngombé sari buah kang halal lan akèh mangan iwak pitik.[4]

Pendhidhikan[besut | besut sumber]

Imam Nasa'i gedhé ing tlatah Nasa’. Dhèwèké apal al-Qur’an ing Madrasah kang ana ing dhesane. Dhèwèké uga éntuk ngèlmu agama saka ulama-ulama ing laladane. Nalika rumaja, dhèwèké mulai seneng mlaku-mlaku kanggo nliti ngèlmu ing pirang-pirang nagara sajeroning donya kanggo mburu ngèlmu agama, mliginé ngèlmu hadis.[5]

Durung genep 15 taun, dhèwèké wis lungan tekan Mesir, Hijaz, Iraq, Syam, Khurasan lan liya-liyané. Nglakoni perdalanan sakawit cilik kaya mangkono wis dadi ciri kas ulama-ulama hadis, kalebu Imam al-Nasa’i. Kacerdhasan intelektuale Imam al-Nasa’i uga sansaya tambah lan mateng saksuwene ing perdalanane.[5]

Guru dan murid[besut | besut sumber]

Kaya Imam al-Bukhari, Imam Muslim, Imam Abu Dawud, lan Imam al-Tirmidzi, Imam al-Nasa’i uga duwé guru lan murid akèh. Guru-guruné antarané: Qutaibah bin Sa’id, Ishaq bin Ibrahim, Ishaq bin Rahawaih, al-Harits bin Miskin, Ali bin Kasyram, Imam Abu Dawud (sing nggawe Sunan Abi Dawud), sarta Imam Abu Isa at-Tirmidzi (sing nggawe al-Jami’/Sunan a-Tirmidzi).[6]

Sakwetara murid-murid ya iku; Abu al-Qasim at-Thabarani (sing nggawe kitab Mu’jam), Abu Ja’far at-Thahawi, al-Hasan bin al-Khadir as-Suyuti, Muhammad bin Muawiyah bin al-Ahmar al-Andalusi, Abu Nashr al-Dalaby, lan Abu Bakrbin Ahmad al-Sunni.[6]

Karya[besut | besut sumber]

Miturut katrangan saka Imam Ibn al-Atsir al-Jazairi sajeroning kitab Jami al-Ushul, kitab iki disusun saka fiqh mazhab Syafi’i.[4]

Kitab al-Mujtaba[besut | besut sumber]

Karyane Imam al-Nasa’i sing paling monumental ya iku Sunan an-Nasa’i. Sakbenere, manawa ditlusuri luwih jero, kanggo mènèhi jeneng Sunan al-Nasa’i ngliwai prosès kang dawa, saka al-Sunan al-Kubra, al-Sunan al-Sughra, al-Mujtaba, lan terakhir kanthi jeneng Sunan al-Nasa’i.[2]

Kanggo sepisanan, sadurungé dijenengi Sunan al-Nasa’i, kitab iki misuwur al-Sunan al-Kubra. Sawisé rampung nulis kitab iki, dhèwèké banjur menehake kitab iki marang Amir Ramlah (Walikota Ramlah) kanggo tandha kinurmatan. Amir banjur takon marang al-Nasa’i, “Apa kitab iki kabèh isiné hadis shahih?” Dhèwèké njawab kanthi jujur, “Wonten ingkang shahih, hasan, lan ugi wonten ingkang persis”.[5]

Banjur Amir takon manèh, “Manawa mangkono, mula dipisahana hadis kang shahih-shahih waé”. Saka panjaluke Amir, dhèwèké banjur milihi kabèh hadis sing nan ing sajeroning kitab al-Sunan al-Kubra. Akhire dhèwèké kasil ngringkes al-Sunan al-Kubra, saéngga dadi al-Sunan al-Sughra.[5]

Imam al-Nasa’i banget tlitine sajeroning nliti hadis-hadis kyang ana ing kitab kapisan. Mula akèh komentar saka ulama manawa “kitab al-Sunan al-Sughra ing sakngisore drajat Shahih Bukhari lan Shahih Muslim. Rong kitab terakhir, mung sithik hadis dhaif ing jerone”. Amarga hadis-hadis kang ana ing al-Sunan al-Sughra ya iku hadis-hadis pilihan sing wis ditliti, mula kitab iki uga dijenengi al-Mujtaba. Al-Mujtaba padha karo al-Maukhtar (sing kepilih), amarga kitab iki isiné hadis-hadis pilihan saka kitab al-Sunan al-Kubra.[2]

Komentar Ulama[besut | besut sumber]

Imam al-Nasa’i ya iku wong kang tliti sajeroning nliti lan milih periwayat hadis. Dhèwèké uga ngukuhaké syarat-syarat sajeroning prosès milihi hadis-hadis sing ditampa. Abu Ali al-Naisapuri naté ngendika, “Wong kang ngriwayatke hadis kanggo kita ya iku sawijining imam hadis sing wis diakoni ening para ulama, dhèwèké ya iku Abu Abd al Rahman al-Nasa’i.”[4]

Imam al-Naisapuri uga ngendika, “Syarat-syarat kang dikukuhaké al-Nasa’i sajeroning mbiji para periwayat hadis luwih ketat lan keras ketimbang syarat-syarat kang digunakaké Muslim bin al-Hajjaj.” Ulama lumrahé luwih ngunggulake ketate penilaian Imam Muslim bin al-Hajjaj ketimbang al-Nasa’i. Komentar mayoritas ulama iki sing ndadèkaké Imam Muslim dadi nimpuna hadis nomer loro sawisé al-Bukhari.[5]

Ad-Daruquthni naté ngendika manawa dhèwèké salah sawijining Syaikh ing Mesir sing paling ahli ing babagan figh lan paling ngerti babagan Hadis lan para rawi. Al-Hakim Abu Abdullah ngendika, “Panemu-panemuné Abu Abd al-Rahman ngenani fikih kang dijupuk saka hadis kakehan kanggo dikaji, sapa sing nyonaoni kitab Sunan al-Nasa’i, dhèwèké bakal kesengsem karo kaendahan ukarane.”[2]

Amarga Imam al-Nasa’i suwi ing Mesir, sakwetara Imam as-Syafi’i uga nyebarake pandangan-pandangan fiqhe ing Mesir (sawisé pindhah saka Bagdad), mula sanajan ora tau ketemu, amarga al-Nasa’i nembé lair 11 taun sawisé sedone Imam al-Syafi’], tetep ana kemungkinan akèh pandangan fiqh Madzhab Syafi’i sing dianut saka murid-murid Imam as-Syafi’i sing ana ing Mesir. Pandangane fiqh Imam al-Syafi’i luwih kasebar ing Mesir ketimbang ing Baghdad. Mula luwih mbuka peluang Imam al-Nasa’i kanggo rerembugan karo pandangan fiqh Syafi’i, kaya kang dinuga déning Ibn al-Atsir babagan afiliasi mazhab fikih al-Nasa’i.

Pandangane Syafi’i ing Mesir iki banjur misuwur kanthi qaul jadid (pandangan anyar).[2]

Wafat[besut | besut sumber]

Setaun sadurungé sedo, dhèwèké pindhah saka Mesir tumuju Damsyik. Ad-Daruqutni lan Abdullah bin Mandah dari Hamzah al-’Uqbi al-Mishri ngendika, dhèwèké ing Makkah lan dikubur ing antarané Shafa lan Marwah.[3]

Sawetara ulama liya, kaya Imam adz-Dzahabi,Ibn Yunus, Abu Ja’far at-Thahawi (murid al-Nasa’i) lan Abu Bakar al-Naqatah ngendika manawa Imam al-Nasa’i sedo ing Ramlah, sawijining laladan ing Palestina. Miturut pendhapat terakhir iki, Imam al-Nasa’i sedo taun 303 H lan dikubur ing Baitul Maqdis, Palestina.[4]

Cathetan suku[besut | besut sumber]

  1. ^ http://www.uga.edu/islam/hadith.html
  2. ^ a b c d e [1] Imam Nasa'i (diaksés tanggal 7 September 2011)
  3. ^ a b imam nasa'i Imam Nasa'i (diaksés tanggal 7 September 2011)
  4. ^ a b c d [2] Imam Nasa'i (diaksés tanggal 7 September 2011)
  5. ^ a b c d e [3] Imam Nasa'i (diaksés tanggal 7 September 2011)
  6. ^ a b [4] Imam Nasa'i (diaksés tanggal 7 September 2011)