Ibnu Taimiyah

Saka Wikipédia, Bauwarna Mardika abasa Jawa / Saking Wikipédia, Bauwarna Mardika abasa Jawi
Langsung menyang: pandhu arah, pados





Islamic scholar
Jeneng: Ibn Taymiyyah
Sesebutan: Sheikh ul-Islam
Lair: {{{birth}}}
Pati: {{{death}}}
Madab: Hanbali
Kaprebawan: Ibn al-Qayyim (d 721 AH / 1350 CE),
al-Mizzi (d 1341 CE),
al-Dhahabi (d 1347 CE),[1]
Ibn Muflih (d 1361 CE),
Ibn Kathir (d 1373 CE),[2]
Ibn Abi al-Izz (d 1390 CE),
Ibn Abd al Wahhab (d 1792 CE)

Abul Abbas Taqiuddin Ahmad bin Abdus Salam bin Abdullah bin Taimiyah al Harrani asring dijekak Taimiyah (Basa Arab: أبو عباس تقي الدين أحمد بن عبد السلام بن عبد الله ابن تيمية الحراني) yaiku sawijining imam, Qudwah, 'Alim, Zahid lan Da'i ila Allah, apik amarga omongane, lakune, sabare, uga jihade.[3] Ibnu Taimiyah nduweni jeneg jangkep Taqiyyudin Ahmad bin Abdilhalim bin Taymiyyah.[4]

Nasab[sunting | sunting sumber]

Dheweke yaiku Syaikhul Islam Al Imam Ahmad bin Abdul Halim bin Abdus Salambin Abdullah bin Muhammad bin Al Khadr bin Muhammad bin Al Khadr bin Ali binAbdullah bin Taimiyyah Al Harani Ad Dimasyqi. Jeneng Kunyahe dheweke yaiku Abul'Abbas.[5]

Lair[sunting | sunting sumber]

Ibnu Taimiyah lair ing Harran, sawijining kutha induk ing Jazirah Arabia kang ana ing antarane kali [Dajalah]] (Tigris) karo Efrat, dina Senin 10 Rabiu'ul Awal taun 661 H.[6]

Kulawarga[sunting | sunting sumber]

Dheweke saka kulawrga taqwa. Bapake Syihabuddin bin Taymiyyah sawijining Syaikh, hakim, khatib, ‘alim lan wara’. Mbah kakunge Majduddin Abul Birkan Abdussalam bin Abdullah bin Taymiyyah Al-Harrani sawijining Syaikhul Islam, Ulama fiqih, ahli hadits, tafsir, Ilmu Ushul lan hafidz.[4]

Hijrah[sunting | sunting sumber]

Dheweke hijrah ing Damasyq (Damsyik) karo wong tuwa lan kulawargane nalika isih cilik, amarga tentara Tartar nyerabg negerine. Dheweke sakkaluwarga hijrah ing wayah wengi sinambi nyeret grobag gedhe kang isine kebak kitab-kitab ilmu. [7]

Sawijining wektu, grobage rusak ing tengah dalan nganti meh konangan musuh. ing kahanan kang kaya mangkono, dheweke nglakoni istighatsah marang Allah Ta'ala. Akhire kabeh padha slamet kalebu kitab-kitabe.

Pendhidhikan[sunting | sunting sumber]

Ing dheweke merguru ing akeh guru. Ilmu itung, khat, Nahwu, Ushul fiqih kabeh digoleki. Ing umur kang enom, dheweke wis entuk ilmu utama saka manungsa utama. Dheweke uga entuk karunia saka Allah arupa gampang ngapalke lan angel lai, sahingga ing umur kang enom, dheweke wis apal Quran.

Dheweke uga ngimbangi tamake golek ilmu karo karesikan atine. Dheweke seneng banget nekani majelis-majelis mudzakarah (dzikir). Umur 17 taun, kepekaane tumrap donyane ilmu mulai ketara. Umur 19, dheweke wis menehi fatwa.

Ibnu Taymiyyah ngerti rijalul Hadits (perawi hadits) lan Fununul hadits (macem-macem hadits) sing lemah, cacat utawa shahih. Dheweke paham kabeh hadits kang ana ing Kutubus Sittah lan Al-Musnad. Ing ngetokake ayat-ayat kanggo hujjah, dheweke nduweni kahebatan kang luar biasa, sahingga bisa ngandakake kesalahan uga kelemahane para mufassir. Saben wengi tansah nulis tafsir, fiqh, ilmu ‘ushul sinambi ngomentari para filosof . Sadina sewengi dheweke saguh nulis 4 kurrosah (buku cilik) kang isine pendapat-pendapate ing babagan syari’ah. Ibnul Wardi ngandakake ing Tarikul Ibnul Warid menawa karangan dheweke wis nganti 500 judhul.

Al-Washiti ngendhika: “Demi Allah, syaikh-mu(Ibnu Taymiyyah) nduweni keagungan khuluqiyah, amaliyah, ilmiyah lan saguh ngadhepi tantangan wong-wong kang ngidak-idak hak Allah lan kehormatanNe.”

Mujahid lan Mujaddid[sunting | sunting sumber]

Ing uripe, dheweke tansah terjun ing masyarakat kanggo amar ma’ruf nahi munkar. Sawijining dina ing perjalanan tumuju Damaskus, ing sawijining warung kang biasa dadi panggonan kanggo kumpule pandai besi, dheweke ndeleng wong lagi dolanan catur. Dheweke langsung nekani panggonan mau kanggo njupuk papan catur lan diwalik sanalika.

Dheweke uga nate ngrusak panggonan kanggo mabok. Ing sawijining Jumat, Ibnu Taymiyyah lan pendhereke merangi masyrakat kang manggon ing ing gunung jurdu lan Kasrawan amarga padha sesat lan rusak aqidahe amarga tentara tar-tar. Dheweke banjur nerangke hakikat Islam.

Dheweke uga sawijining mujahid kang ndadekake jihad dadi dalan uripe. Jarene: “Jihad kita ing babagan iki kaya jihad Qazan, jabaliah, Jahmiyah, Ittihadiyah lan liya-liya. Perang iki adyaiku sebagiyan nikmat gedhe saka Allah Ta’ala kanggo kita. Tapi kakehan manungsa padha ora mangerteni.

Taun 700 H, Syam dikepung tentara tar-tar. Dheweke langsung nekani walikota Syam kanggo goleki kabeh kemungkinan kang bisa dadi. Kanthi ayat Alqur’an dheweke nggugah kasemngatan warga kanggo mbela tanah air ngusir musuh. Kegigihane mau nggawe dheweke dipercaya kanggo njaluk bantuwan sultan ing Kairo. Kanthi argumentasi sing mateng lan pas, dheweke bisa njupuk atine sultan sing banjur ngongkon tentarane tumuju Syam sahingga akhire menang.

Ramadhan 702 H, dheweke terjun dhewe ing perang Syuquq kang dadi pusat komando pasukan tar-tar. Bareng tentara Mesir, kabeh padha maju ing snagisore komando Sultan. Kanthi semangat Allahu Akbar kang seru, akhire kasil ngusir tentara tar-tar lan Syuquq bisa dikuasai.

Wafat[sunting | sunting sumber]

Syeikh Ibnu Taimiyah wafat ing penjara dadi tahanan ing penjara Qal‘ah ing Damsyik. Dheweke wafat malem Senin tanggal 20 Dzulqa‘dah taun 728 Hijriyah.[8]


Penduduk Damsyik lan sekitare metu kabeh kanggo nyolati lan njujugake jenazah ing kuburan. Pirang-pirang sumber ngandakake menawa nalika wafat, jenazahe dijujugake dening masyarakat kang akeh banget jumlahe.


Cathetan suku[sunting | sunting sumber]

  1. ^ (en) Mountains of Knowledge, pg 222
  2. ^ Mountains of Knowledge, pg 220
  3. ^ (id)[1], diaksés tanggal 15 Juli 2011.
  4. ^ a b (id)[2], diaksés tanggal 15 Juli 2011.
  5. ^ (id)[3], diaksés tanggal 15 Juli 2011.
  6. ^ (id)[4], diaksés tanggal 15 Juli 2011.
  7. ^ (id)[5], diaksés tanggal 15 Juli 2011.
  8. ^ (id)[6], diaksés tanggal 15 Juli 2011.
Sumber artikel punika saking kaca situs web: "http://jv.wikipedia.org/w/index.php?title=Ibnu_Taimiyah&oldid=831237"