Cerita Rakyat Jepang

Saka Wikipédia, Bauwarna Mardika abasa Jawa / Saking Wikipédia, Bauwarna Mardika abasa Jawi
Langsung menyang: pandhu arah, pados
Le lourd panier (1892), de la série Trente-six fantômes, par Tsukioka Yoshitoshi
Les fantômes, v. 1850, par Kuniyoshi Utagawa

Cerita rakyat Jepang inggih punika carios saking folklor lisan ingkang lahir lan bérèdar ing kalangan rakyat Jepang. Istilah ingkang dipunginaakèn ing Jepang ing literatur ingkang dipuntèrbitakèn sak sampunipun zaman Meiji ngantos wiwit zaman Showa inggih punika minwa, mindan, utawi ritan (cerita rakyat), kōhi (cerita ingkang kasèrat ing watu), densetsu (legenda), dōwa (cerita anak), otoginabashi (dongeng fantasi), lan mukashibanashi (cerita zaman dulu), lan sanèsipun[1]

Jenis[sunting | sunting sumber]

Sècara garis agèng, cerita rakyat Jepang adèdasar isi lan bèntuk dipunpèrang dados 3 kèlompok: cerita zaman dulu (昔話 mukashibanshi?), legenda (伝説 densetsu?), lan cerita masyarakat (世間話 sekembanashi?).

Cerita zaman kapengker[sunting | sunting sumber]

panggenan cerita lan tokoh-tokoh ing carios asifat fiktif, ananging waci kedadosan inggih punika masa ingkang kapungkur ingkang boten dipunjlentrehake secara pasti. Ciri khas inggih punika tembung "mukashi" utawi "mukashi, mukashi" (zaman dulu kala) ingkang dipunginaaken kangge ukara pambuka . ukara ing pambuka asring dipunginaaken tembung "attasōna" atau "atta to sa" ingkang maknanipun "konon" utawi "kabaripun miturut tiyang zaman kapengker". Cerita asring dipunpungkasi kaliyan ukara "Dotto harai" ingkang maknanipun "Tamat" utawi "Mereka bahagia selamanya". Tiyang nelayan ingkang asmanipun urashima tar mbantu kawanan turtles dados disiksa bocah-bocah. Minangka ucapan matur nuwun supados mbantu, kurakura tar mendet berkunjung ing laut palace. Menawi naik kura kura, tar laut kesah ing istana ingkang ing laut lantai. Sana, tar kapanggih ing istana dainty laut putri asmanipun putri oto. Kadasta mimpi, dipunsertai tar putri auto ngantos pinten-pinten dinten. Ngantos pungkasanimh tar nggadahi gegayutan arep wangsul. [2] Pencerita ingkang boten ningali perlu kangge yakinaken pamirengan menawi carios ingkang dipunandaraken leres-leres kedadosan. kasunyatan carios boten dipunmangertosi pasti, ananging kemungkinan ageng bten nate kedadosan .

pinten-pinten judul cerita zaman kapengker:

Legenda[sunting | sunting sumber]

Isi cariyos umumipun babagan kepercayaan, lan prekawis babagan asal-usul panggenan, bangunan, kuil, desa, pohon, batu, mata toya, gunung, utawi bukit ingkang dipunpercaya tiyang dados nate wonten .Sanesipun punika, isi cerita saged arupa legenda sejarah, tokoh sejarah, asal-usul adat istiadat, lan hal-hal tabu. Tokoh, wekdal, lan panggenan dipuncariyosaken kaliyan pasti.

Tokoh utama biasanipun inggih punika tokoh sejarah ingkang nyata-nyata wonten kadasta Kobo Daishi, Minamoto no Yoshitsune, tokoh ingkang kalah perang lan minggat kangge sembunyi (ochūdo), utawi golongan hantu (Yōkai) kadasta oni, tengu, dan kappa. Pencerita kedhik ingkang mirengake percaya kaliyan cariyos ingkang dipuntuturaken, lan dados tiyang percaya bahwa cariyos ngandut kebenaran. Pinten-pintwn judul legenda saged dipungolongaken dados cariyos cerita zaman kapungkur:

Cerita masyarakat[sunting | sunting sumber]

Isi cerita arupa desas-desus babagan tokoh ingkang misuhur, keluarga, utawa desa. Sanesipun punika, cerita saged arupa "kisah nyata" saking kedadosan ing dinten-dinten dipunlampahi piyambakan dening tiyang ingkang nyariosaken (tuladhanipun pengalaman ningali hantu), cerita aneh, cerita lucu, utawi cerita erotis. Cerita kedhah sampun dipuntuturaken secarakaulang-ulang, lan mboten kalebet gosip sewaktu ngobrol ingkang umumipun namung dipuncariyosaken sepisan . Tiyang ingkang nyariosaken ngaku piyambakipun ngelampahi piyambakan kedadosan ingkang dipuncariosaken , utawi nuturaken kisah ingkang miturutipun leres-leres nate kedadosan . Sanesipun tiyang ingkang sampun nyariosaken, tokoh utama saged arupa tetangga, sanak keluarga, utawi tepanganipun. Legenda urban saged dipunsebat cerita masyakarat zaman modern. Sumber saking cerita mulut ing mulut biasanipun pengelana ingkang bepergian saking setunggal panggenan ing panggenan sanes ,utawi tiyang desa ingkang merdamel ing kota.

Cathetan Suku[sunting | sunting sumber]

  1. ^ Nihon minwa no kai (ed.) (1991). Guidebook nihon no minwa. Tokyo: Kodansha. ISBN 4062045958.
  2. ^ http://www.kaorinusantara.web.id/forum/showthread.php?t=15524(dipununduh Tanggal 24 Januari 2013)

Pranala[sunting | sunting sumber]

Cithakan:Japanese folklore long